100126 — บ้านก้ามปู ร้านกาแฟน่านอน January 26, 2010
ช่วงนี้มาเรียนวิชาเลือกที่รพ.จุฬาฯ
แต่ก็เป็นอะไรที่แปลกอย่างหนึ่ง
ทั้งที่อยู่ใจกลางเมือง แต่ไม่มีอะไรใหม่ๆ เข้ามา review เลย
วันนี้ก็เลยขุดเอาร้านเก่าๆ ที่เคยไปมาแล้วเอามาลง
ครั้งนี้เป็นร้านกาแฟละกันครับ
เหมาะกับอากาศง่วงๆ ยามบ่าย
ร้านที่ผมจะแนะนำคือ ร้านบ้านก้ามปูครับ
หลายๆ คนอาจรู้จักแล้ว ว่าจุดเด่นของร้านนี้เป็นอย่างไร
แต่หลายๆ ยังไม่รู้ว่าคืออะไร ต่างกับร้านกาแฟยังไง
เพราะร้านกาแฟมันก็คือร้านกาแฟใช่ปะครับ
ถ้าให้ลองจินตนาการ ร้านกาแฟก็เป็นที่แบบ ชิลๆๆ นิดนึง
มีขนมขาย มีเค้กขาย กาแฟแอบแพงนิดๆ แต่ก็โออยู่
แต่สิ่งที่ต่างและเป็นจุดเด่นของร้านนี้คือ
ร้านกาแฟ = สวนป่า ครับ
ขอใช้ว่าสวนป่าเลย เพราะมีต้นไม้ใหญ่เยอะมากๆ
คือผมว่าบรรยากาศมันดีมากๆ เลยนะครับ
ที่ร้านก็มี section ของห้องแอร์เล็กๆ ครับ แต่แนะนำว่ามานั่งข้างนอกดีกว่า
ที่นั่งข้างนอกที่เป็นส่วนป่าเป็นอะไรที่บรรยากาศดีมากๆ
เหมาะกับการพาคนรักมานั่งพักสบายๆ นิดนึง
หรือจะมานั่งอ่านหนังสือก็โอเคนะ
ทีนี่นั่งแบบเป็นซุ้มสำหรับมาแบบเป็นกลุ่มใหญ่นิดนึงไรงี้
แต่เดี๋ยวอะ
เดินทางมาไกล ขอแอบจิบกาแฟ+กินขนมนิดนึงนะ
ส่วนตัวผมว่ารสชาติกาแฟแอบบเฉยๆ นะ
อาจเพราะกำลังงงๆ ว่านี่กรูอยู่ร้านกาแฟจริงดิ
ส่วนขนมก็ดูน่ากินนะ
เฮีย (คนที่พามา) กำลังหั่นขนมเมามันส์มาก
ประมาณว่าขอเติมพลังนิด ขับรนถมาไกล
รสชาติขนมก็โอนะครับ
อร่อยกลางๆ ไม่ได้เลวร้าย แต่ก็ไม่ได้ประทับใจถึงขนาดกินแล้วตัวลอย
เค้กอีกก้อนก็โอเคนะ
รสชาติไม่เลวทีเดียว ง่ำๆๆ หิวๆๆๆ
จากนั้นพอเติมพลังได้ที่
ก็แอบมาสำรวจบรรยากาศกันครับ
บรรยากาศที่นี่ที่ผมชอบคือมีต้นไม้ใหญ่เยอะมากๆ
เป็นร้านกาแฟที่เรานั่งใต้ต้นไม้จริงๆ
ถ้าอากาศเย็นๆ นี่จะสุดยอดมากๆ
นอกจากนั้นยังมีโซนที่เป็นโดมตรงกลางด้วย
แบบว่า เหมาะกับการนั่งจิบกาแฟตอนเช้าๆ อ่านหนังสือ อากาศสบายๆ
ขอแอบกรี๊ดทีนึง
มีดอกไม้สดๆ ตกแต่งเป็นระยะด้วย
สวยๆๆๆ ชอบอะ
แต่ละส่วนผมว่าจัดได้ลงตัวดี
เค้าจัดสรรพื้นที่ได้ดี ออกแบบและตกแต่งในแต่ละจุดได้ดี
แอบมีสะพานเล็กๆ มีสระน้ำ มีบ่อปลา มีปลาคาร์พด้วย
เสียดาย ลืมเอาเบ็ดมา (พูดเล่นนะ)
มีมุมขายของที่ระลึกด้วย เก๋มาก
เห็นอันนึงอยากได้ หาคนขายไม่เจอ แต่ก็ดีละ พกตังไปไม่เยอะพอดี
ที่แปลกใจคือบางคนเอาสัตว์เลี้ยงเข้ามาด้วย
ปกติส่วนมากร้านต่างๆ มักไม่ให้เอาเข้ามานะ
แต่ที่นี่ดูเหมือนจะอนุญาติแฮะ
เดินไปเดินมาเริ่มงงว่านี่อยู่ร้านกาแฟหรือรีสอร์ท
บรรยากาศดีจริงๆ (เสียดายวันที่ไปร้อนไปนิดนึง)
ร้อนจริงๆ นะ ขนาดกาแฟยังเหงื่ออกเลย 55+
เก็บตกบรรยากาศอีกหน่อยนึง
เป็นร้านกาแฟอีกร้านที่ดึงดูดมากๆๆ
เสียดายที่เดินทางลำบากไปหน่อยสำหรับผมที่ไม่มีรถเอง
สุดท้ายผมต้องขอขอบคุณพี่ๆ ทั้งสองที่พาไปนะครับ
กระหนุงกระหนิงได้ที่เลยทีเดียว (เฮียครับ เอา iphone ผมคืนมาครับ ผมจะทวีตตตตตต)
เดี๋ยวนี้เป็นแบบนี้แล้ว
มีความสุขมากๆ นะครับ
ผมแอบไปเป็นช่างภาพตัวสำรองด้วย เหนื่อยเหมือนกันแฮะ
100104 — ของกินเชียงใหม่ = ตือคาโค January 4, 2010
หลังจากที่ปิดปีใหม่
ได้มีโอกาสหลายๆ อย่างที่กลับคืนมาเหมือนเดิม
อยู่ใกล้ชิดกับครอบครัวและคนรัก
ได้ใช้ชีวิตแบบเดิมๆ ได้ทำอะไรเดิมๆ
แต่ก็ยังได้มีโอกาสทำสิ่งที่ตัวเองชอบบ้าง
แม้จะไม่ได้ไปที่วาวีก็ตาม
เอาครับ
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา
วันนี้เรามาหาของกินในเชียงใหม่กัน
วันนี้ผมจะพาไปกินของสิ่งนึงชื่อว่า “ตือคาโค”
ใครรู้จักบ้างว่าตือคาโคคืออะไร
จริงๆ ถ้าให้นิยามง่ายๆ มันก็คือเผือกผสมแป้งทอดกรอบจิ้มน้ำจิ้ม
ดูไม่ยากแต่ผมก็ไม่เคยเห็นที่ไหนเหมือนกัน นอกจากเชียงใหม่
จริงๆ ตือคาโคในเชียงใหม่มีดังๆ 3 เจ้าครับ
-เจ้าแรก น่าจะเป็นเจ้าที่ดังสุดน่าจะเป็นตือคาโคหน้าโรงเรียนปรินส์ฯ
เมื่อก่อนอร่อยมากๆ ได้ที่สุดๆ แต่เดี๋ยวนี้คุณภาพลดลงไปเยอะมาก
แป้งห่วยลงเยอะ ใช้มันเทศแทนแป้ง กินล่าสุดไม่ประทับใจอย่างแรง
-เจ้าที่สองร้านตือคาโคประตูเชียงใหม่ ร้านนี้ก็ดัง
ส่วนตัวผมไม่ชอบแป้งที่บางไป มีแต่ความกรอบและแข็ง น้ำจิ้มไม่โดน
วันนี้ผมจะพามาเจ้าที่สามครับ ร้านนี้ไม่มีชื่อ
แต่เป็นร้านเก่าแก่ สมัยยายผมซื้อกิน ถ้านับแล้วนี่ก็รุ่นที่ 3 ที่สืบทอดกันมา
คิดว่าขายกันมาไม่ต่ำกว่า 50-60 ปีแล้วแหละ
ร้านนี้จะขายตือคาโคเฉพาะช่วงเย็นๆ และหัวค่ำนะครับ ประมาณ 1800-2100 น
ร้านนี้อยู่แถวๆ แยกศรีพิงค์ครับ ดูตาม Map ด้านล่างละกันครับ บอกยาก
จากสภาพร้านตั้งแต่วันที่ผมจำความได้จนถึงวันนี้เปลี่ยนแปลงไม่มากครับ
ตั้งแต่การทอดด้วยเตาถ่าน พัดลมที่เป่าเตา การตกแต่งและสภาพร้าน
โดยรวมร้านนี้ขายดีมากๆ ถือเป็นร้านเก่าแก่และ Original มากๆ
ร้านมีขายตือคาโค และเต้าหู้ทอดสองอย่างนะครับ
ส่วนนี่คือน้ำจิ้มครับ
ทำวันละ 1 กาละมัง ในน้ำจิ้มก็จะออกแนวเปรี้ยวๆ หน่อย
มีพริกและถั่วลิสงในสัดส่วนที่พอดีผสมกันอยู่
เรามาลองดูสภาพก่อนทอดของทั้งสองอย่าง
อยากบอกว่าวันนึงขายทั้งสองกาละมังนี้เกลี้ยง
โดยเฉพาะตัวตือคาโคครับ แหมๆ กลัวจะไม่เชื่อเลยทีเดียว
หลังจากที่ต่อคิวระดับนึง
ผมก็ได้มันมาแล้วครับ
ตือคาโค และ เต้าหู้ทอด
และแล้วก็เทใส่จานครับ
ทั้งตือคาโคและเต้าหู้ก็แปลงร่างเป็นสีเหลืองทองน่ากินมากๆ
ตอนนี้กำลังร้อนเลย กลิ่นก็หอมเตะจมูกๆ มากๆ
ส่วนนี่คือเจ้าเต้าหู้ทอดเพื่อนคู่ซี้ของมัน
และแล้วก็ลงไปเจอน้ำจิ้มครับ
น่ากินมากๆ
รสชาติอร่อยมากและเข้ากันเป็นอย่างดี
แบบนี้สินะ ที่เราเรียกมันว่าความลงตัว สุดยอดดด ภาพนี้เห็นแล้วหิวอะ
พอกัดแล้วอยากบอกว่าสุดยอดกว่าเดิม
ข้างนอกกรอบ แต่ข้างในนุ่ม
น้ำจิ้มเปรี้ยวหวานเผ็ด แต่ข้างในช่างสุขุม
เนื้อเผือกหั่นกำลังดี เข้ากับแป้งและน้ำจิ้มได้อย่างไม่เคอะเขิน
อยากบอกว่า สุดยอดครับ
ตอนนี้อยากบอกว่าในใจผม
ร้านนี้คือร้านตือคาโคที่ดีที่สุดในเชียงใหม่แล้วละครับ
แม้ราคาจะเพิ่มขึ้นตามภาวะเศรษฐกิจ แต่ขอว่าคุณภาพยังเท่าเดิม
ทุกคนพร้อมจะจ่ายเพิ่มเพื่อคุณภาพอันสมเหตุสมผลครับ
ใครไปเชียงใหม่ลองและไปกินนะครับ
รับลองไม่ผิดหวังครับ
091231 — มา Countdown เชียงใหม่ December 31, 2009
เหลืออีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะ Countdown แล้ว
คำถามที่ผมได้รับจำนวนมากคือ
“ไป countdown ที่ไหนดี”
ส่วนตัวผมเป็นคนไม่ชอบผู้คนวุ่นวายมาก แม้ว่าผมที่จะชอบเจอผู้คนก็ตาม
การเบียดเสียด การแก่งแย่ง การชิงดีชิงเด่น
แล้วเราจะไปไหนกันดี
ปีนี้มันแปลกกว่าปีอื่น
เพราะทุกปีใหม่ ผมจะต้องอยู่ห้องฉุกเฉิน เย็บแผลคนเมา ไม่ก็รถล้ม หรือไม่ก็สองอย่างเลย
ปีนี้ผมได้กลับบ้าน และสามารถ Countdown ที่ไหนก็ได้ในโลก
ผมกลับมานั่งคิดและค้นเก๊ะที่บ้าน ว่าจะไปที่ไหนดี
ก็เจอสิ่งเหล่านี้โดยไม่บังเอิญครับ
ใช่ครับ
เป็นรูปเก่าๆ
บางรูปสีเริ่มจืดจาง บางภาพเบลอ
ไม่ได้ถ่ายด้วยกล้องคุณภาพดี แต่ถ่ายด้วยกล้องคอมแพคห่วยๆ
ไม่ได้เก็บในตู้กันความชื้น แต่เก็บในชั้นไม้ห่วยๆ ที่ฝนพร้อมสาดตลอด
ไม่ได้ถ่ายตามสมการของ Fibonucci แต่ถ่ายเพราะไปกดใส่ชัตเตอร์
ไม่ได้ถ่ายด้วยช่างมือหนึ่ง แต่ถ่ายโดยคนที่เดินผ่านแล้วช่วยถ่ายให้
หลายรูปไม่ได้ตั้งใจถ่าย แค่เหลือเศษฟิล์มอีกสองรูป ถ่ายเพื่อจะได้ครบๆ ไป
ดูแล้วเหมือนไม่มีคุณค่าอะไรเลยนะครับ
หากคุณเป็นเพียงแค่ Materialistic
ว่าแต่รูปอะไรอะ
ลองดูกันครับ
ใช่ครับ
ผมเจอรูปเก่าๆ ในเก๊ะไม้ที่โต๊ะผม
รูปเก่าๆ ในซองพลาสติกเหี่ยวๆ สีซีดๆ กระดาษเริ่มเปื่อย
ในรูปมีแม่อยู่ด้วย
ผมเจอสิ่งมีค่ายิ่งแล้ว
แม้ดูไม่มีค่าหากเอาไปขายที่ไหน
แต่ในใจผมมันประเมินค่าไม่ได้เลยเชียว
บางครั้งวันสุดท้ายของปีเก่าๆ ได้ลองย้อนกลับไปดูอะไรเก่าๆ บ้างก็ดี
ไม่ต้องย้อนเยอะครับ เอาคนใกล้ๆ ตัว
ที่ยิ่งใกล้เท่าไหร่ เรายิ่งมองข้าม
แม่เป็นคนที่อุทิศตัวเองให้เราได้ตลอดเวลา และทุกเวลา
แม่รอเปิดประตูบ้านตอนกลางคืนให้เราตอนออกไปเที่ยว
แม่ขัดส้วมและล้างห้องน้ำในวันที่เราเมาแล้วอ้วกเลอะ
แม่อดข้าวเพื่อให้เราได้มีอะไรดีๆ กิน
แม่กินข้าวค้างจากมื้อที่แล้ว เพื่อให้เรามีข้าวที่ร้อนกิน
แม่ยอมใส่เสื้อที่ใส่เมื่อ 20 ปีก่อนเพื่อให้เรามีชุดนักเรียนใหม่
แม่ใส่รองเท้าเก่าๆ ที่ขาดๆ เพราะต้องการให้เราได้มีรองเท้าวิ่ง
เราเคยโกหกและทำผิดขั้นร้ายแรง แต่แม่ก็ให้อภัย
วันที่เราอกหัก แม่อกหักด้วย
วันที่เราไม่สบาย แม่ไม่สบายด้วย
วันที่เราประสบความสำเร็จ แม่ยินดีกับเรา
แม่อยู่กับเราเสมอ
ผมรู้จักคำนี้เมื่อมาเรียนที่กรุงเทพฯ
“การจะรู้ว่ามันมีค่า ต่อเมื่อเราเสียมันไป”
ผมห่างแม่ไปเรียนกรุงเทพฯ เข้าใจเลยว่าชีวิตที่ผ่านมามันง่ายและสบายเพราะแม่
ตอนนี้เราทำอะไรกันอยู่ครับ
ปาร์ตี้สุดฮิพที่ผับชื่อดัง
นั่งหน้าแก้วเหล้ากะเมาข้ามปี
เร่งโหมงานเพื่อให้ได้สุดยอดโบนัส
บางครั้งมันคงจะดีถ้าเราได้ Countdown และเริ่มต้นปีใหม่ๆ กับแม่ครับ
และกับครอบครัวที่เค้าสนับสนุนเรามาตลอด
ปีนี้ผมโชคดีจริงๆ ครับ
091230 — First Flirt at First Bite December 30, 2009
ช่วงนี้ผมได้มีโอกาสหยุดช่วงปีใหม่เกือบสัปดาห์
ก็เลยได้มีโอกาสกลับเชียงใหม่ อันเป็นบ้านเกิดของผม
ดังนั้น ช่วงนี้อาจมีของกินจากเชียงใหม่เยอะหน่อยนะครับ
แต่จะให้ครบเลยก็คงไม่ได้เพราะหลายร้านหยุดปีใหม่
แต่ Entry นี้ออกแนวพิเศษครับ
เพราะวันนี้เป็นวันที่ผมจีบแฟนผมครั้งแรก
และสถานที่ไปก็เป็นสถานที่ที่ไปเดทกันครั้งแรก
แม้วันนี้จะผ่านไปเกือบสองปีแล้ว แต่เราก็ยังจะย้อนกลับไปที่นี่ครับ
Love at First Bite ที่เชียงใหม่
เป็นร้านเค้าที่ถือว่าเป็น Best Recommend ในเชียงใหม่เลย
ที่ร้านเป็นร้านเค้กแนวไฮโซครับ
อารมณ์ประมาณกินเค้กในสวน บรรยากาศสบายๆ
นอกจากเค้กก็มีพาย และเบเกอรี่ต่างๆ มากมาย
เมื่อก่อนจำได้ว่าของแพงมาก
แต่ตอนนี้รู้สึกธรรมดา คงเพราะไปอยู่กทม มานานเกิน
แม้ไม่ได้มานาน แต่บรรยากาศและความน่ากินยังเหมือนเดิม
วันนี้ผมมากับ @deardy ครับ
ยิ้มแป้นเชียว เพราะแอบมาตอนเที่ยง
บรรยากาศข้างนอกคนค่อนข้างเยอะ
ส่วนมากที่มากินเป็นคนกรุงเทพฯ เยอะเหมือนกัน
ก็เลยแอบมานั่งหลบข้างใน ที่โต๊ะเดิมเมื่อเกือบสองปีก่อน
โต๊ะตัวเดิม เก้าอี้ตัวเดิม ผ้าปูลายเดิม และยังไม่ได้ซักเหมือนเดิม(เฮ้ยยยย)
อันนี้รูปเมื่อเกือบสองปีก่อนแล้ว
วันนี้มากันสองคนสั่งกันสามอย่างครับ
มี Quiche เห็ดผักโขม, Strawberry pie และ Chocolate Volcano
Quiche น่ากินมากๆ เนื้อนุ่มๆ มีเห็ดแทรกกับผักโขม
คือจริง Quiche เนี่ยผมเคยซื้อตอนกิน Starbucks
แล้วเดียร์แอบมาแจมแล้วติดใจ จากนั้นไปไหนเธอก็จะมองหา Quiche ตลอด
หมดจานแรกก็มาต่อเมนูที่ 2 ครับ
อันนี้เป็นเมนูเด็ดของที่ร้านครับ Chocolate Volcano
แอบดูๆๆ น่ากินมากๆ
อันนี้เป็นเค้กที่เค้าจะอุ่นให้เราก่อนนะครับ
เพื่อให้ Chocolate ข้างในละลายแล้วเยิ้มๆๆๆ
โดยด้านบนจะโปะวิพครีม และโรยผงโกโก้
วิธีกินก็จ้วงมันทุกชั้นแล้วกินพร้อมกัน
อ่ำ… อร่อย
การกลับมาครั้งนี้ผมต้องประเมินเธอใหม่
เธอกินเก่งขึ้นมากๆๆ
ก้นถ้วยนี่อยากบอกว่าสุดๆ
ช๊อกโกแลตเยิ้มมากๆ หอมอร่อยสุดๆ เคลิ้มไปเลย
และถ้วยสุดท้ายยยยย
Strawberry Pie น่ากินมากๆ
ถ้วยนี้เธอจองครับ แม้ว่าเราผ่านมาสองถ้วยแล้ว
สตรอเบอร์รี่น่ากินมากๆ ครับ
ลูกโตและชุ่มฉ่ำสุดๆ
ระหว่างที่รอผมถ่ายรูปไป ก็แอบทวีตไปทีนึง
ร้อยวันพันปีจะทวีตที
และแล้วก็ทนไม่ไหวครับ (เพราะรีบไปเรียนต่อ)
กินเลยยยยยยยย
นอกจาก Strawberry จะลูกใหญ่แล้ว
ยังได้เยอะอีกด้วย ส่วนมากจะมาแบบเต็มๆ ลูกเลย สุดยอดมาก
สรุปคืออร่อยมากครับ
รสชาติของ Strawberry จริงๆ ไม่หวานเฟคๆๆๆ สุดยอดมากๆ
ส่วนแป้งและวิพครีมก็อร่อยครับ
รวมกันเป็นพายชั้นเลิศได้อย่างลงตัว
สุดท้ายหมดสามจาน อิ่มแทบตาย แถมเกือบไปส่งไม่ทันอีก
ไม่ใช่เพราะไกล แต่ผมถ่ายรูปนานไป -_-a
วันนี้ขอพักความหวานไว้แค่นี้ก่อน เดี๋ยวจะเลี่ยนกันหมด
แต่ก็ขอนิดนึง ตามประสาคนที่อยู่ไกลกัน blog ผมช่วงนี้เลยจะเลี่ยนนิดนึง
ผมยังอยู่เชียงใหม่อีกหลายวันครับ
แล้วจะหาของกินมาแชร์อีกครับ 
